کارگردان : شیرین نشاط ، شجاع آذری

بازیگران : شبنم طلوعی ، پگاه فریدونی ، عیسی ظهیر

محصول 2009

برنده جایزه شیر نقره ای جشنواره ونیز برای بهترین کارگردانی

شیرین نشاط و شجاع آذری بر اساس رمانی از شهرنوش پارسی پور فیلمی ساخته اند به تمام معنا مأیوس کننده ! من رمان پارسی پور را نخوانده ام اما اگر شهرنوش همان نویسنده کتاب درخشان ” طوبی و معنای شب ” باشد که هست شاید بتوان با اطمینان گفت که فیلم هیچ سنخیتی با فضای رمانهای پارسی پور ندارد.شخصیتهایی که شهرنوش می آفریند زنانی هستند که با تمام ضعفها و قدرتهایشان به تمام معنا قوی و استخواندار هستند.اما شخصیتهای فیلم زنان بدون مردان همگی بی رمق و بی حس و حال هستند.نه از غمها و شکستهایشان دلمان می گیرد نه از شادیهای گذرا و کوتاهشان دلمان گرم می شود. انگیزه رفتار آنها نامعلوم و در بهترین حالت خام و نا پخته است.من نمی فهمم چرا مونس باید با دوتا تشر برادرش خودکشی کند . من نمی فهمم چرا مونس زنده می شود و مثل یک روح سرگردان در خیابانها می چرخد و “توده ای” می شود! و چندین کنش و واکنش بی معنی و بی مفهوم دیگر.اگر شهرنوش پارسی پور با بازی در فیلم به نوعی مهر تأیید بر فیلم زده باشد شاید باید به کیفیت رمان هم شک کنیم.

قصه فیلم در ایران دوران کودتای بیست وهشتم مرداد 1332 می گذرد و سازندگان فیلم قصه چند زن را بر بستر این رخداد تاریخی تعریف می کنند.اما فیلم نه تصویر درستی از واقعیتهای آن دوران ارائه می دهد و نه می تواند یک قصه معمولی درباره چهار زن رنج دیده را درست و بدون لکنت تعریف کند.

آنچه که فیلم را به این روز انداخته مجموعه ایست از سناریوی سر دستی که مطمئناً سرسری و بی حوصله از رمان گرته برداری شده ؛ کارگردانی شلخته و بی نظم و بازیهایی بد و گاهاً وحشتناک!

تنها نقطه مثبت  فیلم از دیدگاه من بازی خوب اورسولیا توث در نقش زرین  است. او هیچ دیالوگی ندارد و هر آنچه اجرا می کند یک نمایش مبتنی بر تصویر است.او در برخی سکانسها مانند سکانس عشرتکده و سکانس حمام عمومی درخشان بازی کرده است.بازی او به مثابه طناب قوی و محکمی است که به تنهایی فیلم را از یک سقوط مرگبار به ته دره نجات داده است ولی فیلم برای اینکه خودش را بالا بکشد چیزهای بیشماری کم دارد.

آنچه که من نمی فهمم – علاوه بر چیزهای زیاد دیگری که نفهمیدم! – این است که چرا باید شیرین نشاط برای چنین فیلمی جایزه بهترین کارگردانی را از جشنواره ونیز بگیرد.کارگردانی فیلم اتفاقاً ستون اصلی این شکست دلخراش است. دادن جایزه به شیرین نشاط آنهم برای چنین فیلمی و در رقابت با کارگردانهایی مانند جوزپه تورناتوره ، فاتح آکین ، ژاک ریوت ، مایکل مور و جورج رومرو اگر چه برای ما ایرانیان افتخاریست بس بزرگ اما بیش از آنکه به حقمان مربوط باشد به سیاستمان بر می گردد!

واقعاً معذرت می خواهم !  اینجا هیچ خبری از فرکانسهای جدید فارسی 1 نیست.اگر با یک موتور جستجو و برای پیدا کردن این فرکانسها وارد این وبلاگ شده اید حق دارید که زیر لب یک حرف ناجور بزنید و آن علامت ضربدر قرمز رنگ گوشه سمت راست را کلیک کنید.اما اگر وقت دارید این چند خط مابقی را هم بخوانید.

فارسی 1 یک شبکهٔ تلویزیونی فارسی زبان است که دفترهای آن در استودیو سیتیِ دوبی  قرار دارند و روی ماهوارهٔ هات برد برنامه‌های سرگرم‌کننده پخش می‌کند.این شبکه از مرداد ۱۳۸۸ اقدام به پخش سریال‌های خارجی با دوبلهٔ فارسی کرده‌است.

نکته جالب توجه اینکه این کانال تلویزیونی ۱۰۰ دوبلور افغان که به گویش فارسی در ایران تسلط دارند در استخدام خود دارد.شاید این دلیل اصلی انتقاد و گاهی تنفر بعضی از بینندگان از وضعیت دوبله سریالهای این کانال باشد.

فارسی۱ سرمایه‌گذاری مشترک گروه موبی و کمپانی نیوز کورپوریشن  است. گروه موبی در سال ۲۰۰۲ توسط سعد محسنی، استرالیایی افغان‌تبار، و خواهر و دو برادرش تاسیس شد. برپایهٔ آمار جولای ۲۰۱۰ خانواده یهودی روبرت مرداک حدود ۱۲٪ از سهام نیوزکورپ را در اختیار دارند که این سهام شامل ۳۸٪ از سهام رای‌دهندهٔ کمپانی نیز می‌شود.

مجموعه رسانه‌ای استار متعلق به نیوز کورپوریشن است که سهام‌دار اصلی آن روبرت مرداک  است. اداره مرکزی نیوزکورپوریشن درنیویورک قرار دارد. این سازمان تعداد زیادی رسانه‌های دیداری و شنیداری و مطبوعات در سراسر جهان در اختیار دارد که فاکس قرن بیستم، دیلی تلگراف ، نیویورک پست و وال استریت ژورنال از آن جمله‎‌اند. روپرت مرداک به افکار عمومی کشورهای مختلف توجه دارد و در بیش از ۳۰ کشور جهان رسانه و شبکه‎های سرگرمی ایجاد کرده ‏است.

فارسی۱ کار خود را از مرداد ۱۳۸۸ آغاز کرد و در ایران  مورد استقبال و توجه بسیار قرار گرفت. به گزارش دویچه وله ، «این شبکه توانسته‎است با مجموعه‌هایی عامه ‌پسند و با استفاده از چاشنی‌هایی چون زنان و دختران زیبارو و داستان‌هایی عاشقانه در جذب مخاطبان موفق شود و تماشاگری را که در پی نوعی سرگرمی برای رهایی از دغدغه‌ها و خستگی‌های کار و زندگی اجتماعی است، به دنبال خود بکشاند.» عدم توفیق و نبود راهبردی از پیش تعیین‏ شده برای جذب مخاطب توسط صدا و سیمای جمهوری اسلامی نیز مزید بر علت شده‎است.

با وجود این انتقادات، عزت الله ضرغامی شبکه‌های خارج از ایران را نه تنها رقیب، بلکه تهدید نیز برای صدا و سیما نمی‌داند. او معتقد است سریال‌های صدا و سیما «فاخر» هستند. معاون سیما نیز در این باره گفته‎است: «نظرسنجی‌های ما نشان می‌دهند که برنامه‌های نمایشی تلویزیون جمهوری اسلامی ایران با یک فاصله بسیار زیاد با برنامه‌های نمایشی در آن سوی مرزها – چه دوبله شده باشند و چه دوبله نشده باشند- قرار دارند و این فاصله در میزان تماشاگران، امری محرز است… پس بر همين اساس ما در اين زمينه هوشياريم و می‌دانیم که سایر شبکه‌ها در حال انجام چه کارهایی هستند و آنها را زیر نظر داریم و نقاط ضعف‌شان را می‌شناسیم اما اصلا آنها را رقیبی که بخواهد در کار ما اخلال ایجاد کند، نمی‌دانیم چون آنها، اصلا قابل مقایسه با آنچه ما عرضه می‌کنیم، نیستند.» نشریه همشهری جوان با تیترهایی همچون «تو شکست خوردی فارسی‏‎‎‎وان!» و «بدرود آقای سالوادور» نوشت که صدا و سیما می‎تواند با شبکه‎های خارجی مقابله کند، و مردم به جای سفری دیگر در فارسی۱، تاوان شبکه ۳ را نگاه می‎کنند.

حسن عباسی، رئیس مرکز بررسیهای دکترینال امنیت بدون مرز، عنوان کرد «ما این سریال‌ها را از منظر جامعه‌شناختی و روان‌شناختی و سایر مبانی آن بررسی کرده‌ایم، این برنامه‌ها و شبکه‌ها یک تب و موج است و این تب و موج در کمتر از یک سال آینده فروکش خواهد کرد.» «بنده با این نظر که این نوع شبکه‌ها با محتوای کنونی می‌توانند در راستای بسترسازی برای انقلاب نرم وارد عمل شوند، موافق هستم اما نمی‌توان عملکرد این شبکه‌ها را در راستای انقلاب مخملی قلمداد کرد.» و «بنده معتقد نیستم که این امر به فروپاشی خانواده‌ها منجر شود». او عامل جذابیت آنها را عشق‌های ضربدری و مثلثی دانست بنابراین راه‎اندازی شبکه خصوصی در ایران راه مناسبی برای مقابله با این شبکه نیست. او در برنامه دیروز ، امروز ، فردا این شبکه را زمینه‏‎ساز «زنای ذهنی» خواند!

اگرچه من هیچوقت برای مدتی بیش از یکی دو دقیقه تماشاگر این کانال نبوده ام ( تو را به خدا این حرف را ادا و اطوار روشنفکری و آوانگارد بازی تعبیر نکنید! ) اما حضور و نفوذ آن را به وضوح در محیط اطرافم و دیگرانی که در اجتماع با آنها تماس دارم حس می کنم و حالا که این کانال از ماهواره غیب شده  بسیاری را می بینم که دربه در به دنبال فرکانسهای جدید آن هستند.

چه بخواهیم چه نخواهیم فارسی 1 در بین خانواده های ایرانی از هر قشر و تفکری و با هر  سطح تحصیلاتی جای خود را باز کرده است و این از دیدگاه رسانه یعنی موفقیت . اگر من از این کانال به دلیل کیفیت نازل سریالهای دست چندمی اش و دوبله های وحشتناکش خوشم نمی آید ولی نمی توانم موفقیت آن را در حد یک پدیده در دنیای رسانه ای امروزکتمان کنم .البته یافتن علت اصلی گرایش مردم ایران به این کانال و توجه کمتر به صدا و سیما کار دشوار و پیچیده ای نیست. آن را که عیان است چه حاجت به بیان است!

منبع : ویکی پدیا

شب گذشته شهرام امیری دانشمند هسته ای ایران که چند روز قبل از آمریکا وارد ایران شد در برنامه گفتگوی ویژه خبری شرکت کرد.بطور اتفاقی در حین دور زدن های معمول و بی هدف خودم در کانالهای مختلف متوجه حضور او در برنامه شدم و تا آخر آن را تماشا کردم.مجری برنامه که تا حالا او را در برنامه گفتگوی ویژه ندیده بودم آدم پخته ای نشان می داد  و سعی می کرد موشکافانه پی به تمام ابعاد ماجرا ببرد و حتی گاهی از جایگاه مجری فراتر رفته و در حد یک بازپرس آگاهی شهرام امیری را سوال پیچ می کرد!در طول برنامه به این فکر کردم که الان یکی از سخت ترین کارهای دنیا شهرام امیری بودن است!!

شهرام امیری در وضعیت بغرنجی گرفتار شده است.بعد از خروج او از آمریکا رسانه های آن کشور به نقل از یک مقام دولتی که نام او را فاش نکردند اعلام کردند که شهرام امیری سالها به آمریکا اطلاعات می داده و بابت آن پنج میلیون دلار پول گرفته است.شهرام دیشب همه اینها را رد کرد و گفت آنها مرا ربودند ، شکنجه دادند و خواستند از من اطلاعات بگیرند که من به آنها هیچ چیز نگفتم یا اصلاً چیز زیادی تداشتم که بگویم اما با سیاست آنها را همچنان امیدوار نگه داشتم تا شرایط مطلوبتری برایم مهیا کنند و بتوانم با دولت ایران ارتباط بگیرم و راهی برای فرار پیدا کنم. فشارها از روی من برداشته شد و من توانستم از طریق کمک نیروهای اطلاعاتی ایران اولین ویدئو را آماده و پخش کنم و ….

سناریوهای زیادی در مورد واقعیت ماجرای شهرام امیری مطرح می شود.مجری برنامه دیشب هم سعی می کرد در بین صحبتهایش به چند مورد از آنها بپردازد.سناریوی اول همانی است که می گوید شهرام امیری نیروی اطلاعاتی ایران بوده که در سیا نفوذ کرده است.با تصوری که آدم از نیروهای اطلاعاتی آنهم در چنین سطحی و برای چنین مأموریت خطیری دارد به نظر من با توجه به آنچه که من از او در برنامه دیشب دیدم بعید به نظر می رسد که او یک مأمور اطلاعاتی کار کشته باشد.سناریوی دیگر همانی است که خود او و دولت ایران می گویند یعنی یک دانشمند هسته ای که درسفر حج توسط آمریکا دزدیده شده و بعد از یکسال از دست آنها نجات پیدا کرده است.سناریوی سوم آن چیزی است که آمریکاییها می گویند یعنی شهرام سالها به آمریکا اطلاعات داده و بابت آن پول گرفته است و وقتی که احتمال لو رفتن داشته به آمریکا فرار کرده اما به دلیل دوری از خانواده و نگرانی در مورد آنها تصمیم به بازگشت به ایران گرفته است.

من نمی دانم کدام سناریو درست است اما قابل پیش بینی است که شهرام امیری باید در ایران به سوالات بسیاری پاسخ دهد . هر دستگاه امنیتی و اطلاعاتی در هر جای دنیا  این کار را انجام میدهد و باید بتواند بیگناهی یا گناهکار بودن فرد مظنون را ثابت کنند.

اگر سناریوهای اول یا دوم درست باشد شهرام یک قهرمان شجاع است.چه در پوشش یک دانشمند هسته ای که با مهارتهای یک مأمور اطلاعاتی در سیا نفوذ کرده  و بعد از مأموریت به سلامت بازگشته  و چه در واقع یک دانشمند هسته ای باشد که ربوده شده و توانسته خود را از دست نیروهای دشمن نجات دهد.اما گر سناریوی سوم که ادعای آمریکاییهاست حقیقت داشته باشد لفظ قهرمان برای او دیگر تناسبی ندارد و سایه سنگین خیانت بر سر او سنگینی خواهد کرد.

امیدوارم حقیقت روزی روشن شود .اما به هر حال  شهرام امیری بودن در حال حاضر یکی از سخت ترین کارهای دنیاست!

اسپانیا قهرمان جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی شد و اولین ستاره بر پیراهن این تیم نقش بست.بدون شک آنها مستحق این مقام بودند .تیمی که اگرچه بد شروع کرد اما به تدریج اوج گرفت و در نهایت به درجه بالایی از غنای تاکتیکی رسید.سبک منحصر به فرد آنها که مبتنی بر پاسهای  کوتاه و بلند فراوان و مالکیت مطلق بر توپ و میدان است چنان عرصه را برتیمهای رقیب تنگ می کرد که نهایتاً مستحکم ترین لایه های دفاعی هم در برابر آنها در هم می شکست.

آنها در همه خطوط از دروازه تا نوک حمله عالی بودند. اما قلب تپنده آنها خط هافبکی بود که با نقشه های متنوع و گاهاً پیچیده مهاجمان را در موقعیت گل قرار می داد.ژاوی ، اینیستا و پشت سر آنها ژابی آلونسو و بوسکتس موتور محرک این تیم در میانه میدان بودند.

بسیار خوشحالم برای دل بوسکه این پیرمرد آرام ، خونسرد و بسیار متین .او یک جنتلمن واقعی در همه ابعاد و یک مربی کارکشته و داناست.دل بوسکه اگر چه چند سال قبل در حالیکه رئال را قهرمان لالیگا کرده بود با بی رحمی و حماقت مدیران رئال از کار برکنار شد اما این بار در لباس سرمربی تیم ملی اسپانیا ارزشهای خود را مجدداً به رخ مخالفانش از جمله آراگونس پیر! کشید.

بسیار خوشحالم برای کاسیاس این بهترین دروازه بان کنونی جهان که با واکنشهای خیره کننده اش و همینطور اشکهایش بسیاری از مردم جهان را تحت تأثیر قرار داد.

بسیار خوشحالم برای مردم اسپانیا که با وجود اختلافات عمیق در کنار هم قهرمانی را جشن گرفتند به گونه ایکه آن حرکت غیر منطقی و بی دلیل پویول و ژاوی – یعنی دور افتخار با پرچم ایالت کاتالان و نه اسپانیا – را کم رنگ کرد.

پایان جام جهانی همواره برایم با غربت و حسرت همراه بوده است.تا چند روز احساس می کنم چیزی را گم کرده ام.اما  تنها کاری که می توان کرد صبر تا 4 سال بعد برای ضیافتی دیگر است.

راستی یادم رفت که من طرفدار ایتالیا هستم .دم اسپانیا گرم ولی من تیمم را عوض نمی کنم. به امید پیروزی ایتالیای نازنین بر بهترین تیم جهان . ویوا ایتالیا!!

26 سال پیش یعنی زمانی که فقط هشت سال داشتم وقتی که داشتم مجله دانستنیهای پدرم را – که آن زمان یکی از پرطرفدارترین مجله های ایران بود و سالها بعد در اواخر دهه هفتاد توقیف شد – ورق می زدم  به صفحه ای رسیدم که برای من کودک کلاس دوم ابتدایی تنها صفحه جالب توجه در مجله وزین دانستنیها بود.تصویری بزرگ از تیم ملی ایتالیا و یکی از بهترین بازیکنان آن زمان این تیم یعنی کلودیو جنتیله. آنها یکسال قبل از این در جام جهانی 1982 اسپانیا قهرمان جهان شده بودند و مجله دانستنیها در آن شماره شرح مفصلی از بازیها  و بازیکنان این تیم منتشر کرده بود.نمی دانم نویسنده آن مقاله جذاب چه کسی بود اما این را می دانم که همان مقاله مرا عاشق ایتالیا کرد.من که با خواندن آن مقاله اسامی همه بازیکنان ایتالیا را یاد گرفته بودم برای دیدن بازی آنها در تلویزیون لحظه شماری می کردم .آنها که هم سن وسال من هستند می دانند که آن زمان هفته ای یک بار یکشنبه شبها برنامه ورزش و مردم پخش می شد و شاید در پایان برنامه چند دقیقه فوتبال پخش می کرد.آن موقع خبری از این همه پخش زنده فوتبال نبود . و من گاهی هفته ها آرزو به دل می ماندم تا شاید چند دقیقه ای بازی تیم ایتالیا راببینم.

جام جهانی 1986 مکزیک تلویزیون ایران بیشتر بازیها را با چند ساعت تأخیر پخش می کرد.ایتالیا قهرمان جهان و بدون پائولو روسی آقای گل دوره قبل وارد جام شد.از آن جا بود که فهمیدم ایتالیا همیشه تورنمنتها را بد شروع می کند.مساوی یک بر یک مقابل بلغارستان و آرژانتین مارادونا و برد سخت 3 بر 2 در برابر کره جنوبی اگر چه ایتالیا را به دور دوم برد اما نگرانی ها همچنان ادامه داشت. در بازی یک هشتم نهایی ایتالیا با فرانسه و میشل پلاتینی که دو سال قبل قهرمان اروپا شده بودند روبرو شد و در یک بازی ناامید کننده دو بر صفر باخت و از مسابقات حذف شد.این اولین بار بود که احساس تلخ یک طرفدار را از حذف تیم محبوبش درک می کردم.

سال 1990 سالی که ایتالیا میزبان جام جهانی بود؛ سال ظهور ستاره ای به نام روبرتو باجو، سال درخشش بازیکن ناشناخته ای به نام سالواتوره اسکیلاچی و آقای گل شدن او و سالی  که برای اولین بار همه بازیها مستقیم از تلویزیون پخش شد.ایتالیا با اقتدار تا نیمه نهایی صعود کرد و آنجا بود که در یک بازی ماراتن گونه در ضربانت پنالتی بازی را به آرژانتین باخت و در نهایت سوم شد.بازهم حسرت!

سال 1994 در جام جهانی آمریکا ایتالیا بازهم بد شروع کرد و بازهم در بعضی بازیها مثل بازی با نیجریه و اتریش وقتی بازی را برد که طرفداران جان به لب شده و ضربان قلبشان روی 200 بود.اما ایتالیا بازهم با درخشش باجو بالا رفت و در فینال در ضربات پنالتی این بار با اشتباه باجو به برزیل باخت و نایب قهرمان شد.بازهم حسرت!

سال 98 جام جهانی در فرانسه برگزار می شد و ایتالیا با وجود بازیهای قابل قبول در دیدار یک چهارم نهایی باز هم درضربات پنالتی بازی را به فرانسه میزبان و قهرمان آن دوره باخت و حذف شد.بازهم حسرت!

سال 2002 جام جهانی در کره جنوبی و ژاپن برگزار می شد. ایتالیا از بد حادثه در یک هشتم نهایی با کره جنوبی روبرو شد و در یک بازی ناعادلانه و با نا داوری بازی را به کره جنوبی باخت و حذف شد.بازهم حسرت!

اما… جام جهانی 2006 آلمان با حسرت همراه نبود و بالاخره من شاهد قهرمانی تیم محبوبم در معتبرترین تورنمنت فوتبال جهان بودم.لاجوردی پوشان ایتالیا آن سال بهترینها را داشتند.مارچلو لیپی بهترین مربی آن زمان جهان با کارنامه ای فوق درخشان در یوونتوس، بوفون بهترین دروازه بان آن موقع جهان و کاناوارو بهترین مدافع وسط جهان همراه با یک دوجین بازیکن درجه یک دنیا مانند پیرلو ، توتی ، گتوسو ، دل پیرو و تونی تیم ایده آلی را تشکیل دادند و در نهایت توانستند فرانسه را درفینال شکست دهند و جام قهرمانی را با افتخار بالای سر ببرند.

جام جهانی آفریقای جنوبی اما داستان دیگری داشت .ایتالیا تقریباً با ترکیبی مشابه دوره قبل آمد اما چهار سال پیرتر و خسته تر! آنها ضعیف بودند و نا امید کننده.ولی شایسته تحقیر نبودند آنها بهترین بازی خود را در سی دقیقه پایانی بازی اسلواکی ارائه دادند و چنان آتشی به پا کردند که نتیجه آن چهار گل بود که دو تای آن به ناحق توسط داوران قبول نشد.اما این سی دقیقه هم خیلی کم بود و هم خیلی دیر!! پیرلو مصدوم که در حوالی دقیقه شصت به بازی آمد قرار بود نقش یک ناجی را بازی کند .اما ضعف دفاعی ایتالیا که باورنکردنی بود مانع از این شد که تلاشهای او به نتیجه دلخواه برسد وایتالیا نه تنها حذف بلکه در گروه خود چهارم شد.این بدترین و دردناکترین نتیجه ای بود که از ایتالیا دیده بودم.

ایتالیا طرفدارن بسیار زیادی در ایران و جهان دارد.اما از معدود تیمهایی است که دشمنان بسیاری هم دارد.شما ممکن است طرفدار یک تیم نباشید اما از شکست و حذف آن تیم هم خوشحال نشوید و موضوع برایتان  بی تفاوت باشد.اما ایتالیا تیمی است که بسیاری از افراد در سراسر جهان در آرزوی شکست و حذف آن هستند و هرچه این شکست سنگین تر باشد برای آنها دلچسب تر است . شکست و نمایش ضعیف ایتالیا در جام جهانی 2010 بسیاری را خوشحال کرد.اما همانطور که برای خیل بیشمار طرفداران آتزوری جام بدون ایتالیا و رنگ لاجوردی  لطفی ندارد به نظر من برای دشمنان ایتالیا هم جام لذت کمتری خواهد داشت .آنها بعد از این چیزی برای دست انداختن و مسخره کردن ندارند!!

به هر روی قرار نیست یک تیم همیشه و هر دوره قهرمان جهان شود.ایتالیا دوباره از زیر  ویرانه این شکست  سر بلند خواهد کرد و به روزهای اقتدار باز خواهد گشت. ویوا ایتالیا!

وقتی که سال 2006 فرانسویها به فینال جام جهانی رفتند و در ضربات پنالتی به ایتالیا باختند فقط فدراسیون فوتبال فرانسه بود که فکر می کرد این نتیجه خوب یعنی نایب قهرمانی جهان کار ریموند دومنک سرمربی تیم است.درحالیکه حتی یک بچه که تازه به فوتبال علاقمند شده با دیدن بازیهای فرانسه در آن دوره می داند که فرانسه به دلیل درخشش زیدان تا فینال رفت.

دو سال بعد فرانسه بدون زیدان و بازهم با دومنک به یورو 2008 رفت و افتضاح به بار آورد.اما باز هم فدراسیون فرانسه در برابر سیل انتقادها از دومنک  حمایت احمقانه ای از او کرد . در مسابقات مقدماتی جام جهانی 2010 در واقع دومنک فرانسه را حذف کرد و این دستهای آلوده تیری آنری بود که ناجوانمردانه ایرلندی ها را حذف و فرانسه و دومنک را به آفریقای جنوبی برد.

اما این بار آقای مجسمه با آن چهره بی روح که انگار خونی در آن جریان ندارد چنان آبرویی از فرانسه برد که تا چند سال این تیم از زیر بار آن نمی تواند کمر راست کند. یک تساوی و دو باخت در برابر مکزیک و آفریقای جنوبی و حذف از مرحله مقدماتی نتیجه وحشتناکی برای آنهاست.دومنک مثال بارز کوتوله ای است که به جایگاهی فراتر از شایستگی خود رسیده است.او در کنار زمین با آن عینک با کلاس و آن موهای آشفته جو گندمی آنطور به بازی نگاه می کرد که انگار هر لحظه می تواند با یک تعویض درخشان و یا یک تغییر تاکتیک بازی را به نفع تیمش تغییر دهد.اما او هیچ دانشی نداشت و در پشت نگاه به ظاهر متفکرش هیچ چیزی نبود.

من طرفدار فرانسه نیستم .اما این تیم را نامدارانی چون پلاتینی و زیدان در جهان به اوج رسانده اند و اینچنین لگدمال شدن میراث آنها دردناک است.

سر انگشتان تو اگر زخمه شود

دل من ساز شود

دل من با سر انگشتان تو

هم آواز شود

آن زمان سبز ترین منظره موسیقی

پیش چشمت خواهد بود

تو به من خواهی گفت:

” چه نوایی دارد ساز!

چه بقایی دارد مهر!

چه وفایی دارد یار!”

ووووزلا یک شیپور پلاستیکی است که توسط تماشاگران فوتبال در آفریقای جنوبی مورد استفاده قرار می گیرد.استفاده از آن در  چند روز اخیر که جام جهانی در آفریقای جنوبی شروع شده است به اوج رسیده است. صدای کرکننده و ممتد ووووزلا به ویژه برای کسانی که به  آن عادت ندارند مانند بازیکنان تیمهای حاضر در جام جهانی اعصاب خردکن شده است. بعضی از بازیکنان از اینکه نمی توانند با این سرو صدای زیاد در طول بازی صدای همبازیها و مربی خود را بشنوند به شدت شاکی هستند. صدای ووووزلا از حوالی شش صبح تا پاسی از نیمه شب در شهرهای آفریقای جنوبی شنیده می شود و خواب بسیاری از بازیکنان و خبرنگاران را به هم ریخته است.

شدت صدای ووووزلا 127 دسی بل است که استفاده ممتد از آن بدون محافظ مخصوص صد در صد باعث آسیب دائمی شنوایی می شود. جالب است بدانید که صدای اره برقی حدود 100 دسی بل است و صدای ووووزلا تنها با صدای موتور هواپیما قابل مقایسه است. علاوه بر آسیب شنوایی ابتلا به سرماخوردگی و آنفلوآنزا و شیوع آن از دیگر نگرانی هایی است که استفاده از ووووزلا با خود همراه دارد.

به دلایل فوق بسیاری از تیمها و خبرنگاران از فیفا خواسته اند که استفاده از ووووزلا را در مسابقات ممنوع یا محدود کند.اما ساعاتی پیش سپ بلاتر رئیس فیفا در توئیتر خود نوشت : ” من نمی توانم ممنوعیت موسیقی سنتی یک کشور را تصور کنم . آیا شما دوست دارید فیفا موسیقی سنتی کشورتان را ممنوع کند؟ من همواره گفته ام که آفریقا ریتم متفاوت و صدایی متفاوت دارد. ” به نظر می رسد که بلاتر با این جملات آب پاکی را روی دست مخالفان ووووزلا ریخته است.

رابرت گرین دروازه بان تیم ملی انگلستان در اولین بازی این تیم درجام جهانی در برابر آمریکا یک اشتباه بزرگ مرتکب شد و باعث شد شاگردان دون فابیو کاپلو برد را با مساوی تعویض کنند.این صحنه تاکنون بزگترین اشتباه یک بازیکن در جام جهانی  آفریقای جنوبی بوده است.بسیاری به دنبال دلیل این اشتباه هستند.برخی وضعیت توپ جام جهانی که پس از شوت سرعت و چرخش زیادی به خود می گیرد را عامل آن می دانند و بعضی هم ووووزلا را یعنی همان شیپورهای معروفی که باعث عدم تمرکز بازیکنان در زمین می شوند.اما فابیو کاپلو از کنار این اشتباه به راحتی گذشت و آن را به ماهیت فوتبال و غیر قابل پیش بینی بودن آن نسبت داد.

اما… امروز برخی از خبرگزازاری ها و سایتهای انگلیسی مانند دیلی میل و میرور ریپورت گزارش دادند که رابرت گرین چند روز قبل از آغاز جام جهانی از الیزابت مینت که یک مانکن 23 ساله بلوند است بعد از دو سال عشق و عاشقی جدا شده است و این قضیه را عاملی برای به هم ریختگی روحی او و در نتیجه این اشتباه بزرگ می دانند.اما در نظرسنجی که سایت هافینگتون پست از کاربران خود در این مورد انجام داده است بیش از 75 درصد کاربران این دو موضوع را بی ربط دانسته اند.

الیزابت مینت