ویوا اسپانیا !

اسپانیا قهرمان جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی شد و اولین ستاره بر پیراهن این تیم نقش بست.بدون شک آنها مستحق این مقام بودند .تیمی که اگرچه بد شروع کرد اما به تدریج اوج گرفت و در نهایت به درجه بالایی از غنای تاکتیکی رسید.سبک منحصر به فرد آنها که مبتنی بر پاسهای  کوتاه و بلند فراوان و مالکیت مطلق بر توپ و میدان است چنان عرصه را برتیمهای رقیب تنگ می کرد که نهایتاً مستحکم ترین لایه های دفاعی هم در برابر آنها در هم می شکست.

آنها در همه خطوط از دروازه تا نوک حمله عالی بودند. اما قلب تپنده آنها خط هافبکی بود که با نقشه های متنوع و گاهاً پیچیده مهاجمان را در موقعیت گل قرار می داد.ژاوی ، اینیستا و پشت سر آنها ژابی آلونسو و بوسکتس موتور محرک این تیم در میانه میدان بودند.

بسیار خوشحالم برای دل بوسکه این پیرمرد آرام ، خونسرد و بسیار متین .او یک جنتلمن واقعی در همه ابعاد و یک مربی کارکشته و داناست.دل بوسکه اگر چه چند سال قبل در حالیکه رئال را قهرمان لالیگا کرده بود با بی رحمی و حماقت مدیران رئال از کار برکنار شد اما این بار در لباس سرمربی تیم ملی اسپانیا ارزشهای خود را مجدداً به رخ مخالفانش از جمله آراگونس پیر! کشید.

بسیار خوشحالم برای کاسیاس این بهترین دروازه بان کنونی جهان که با واکنشهای خیره کننده اش و همینطور اشکهایش بسیاری از مردم جهان را تحت تأثیر قرار داد.

بسیار خوشحالم برای مردم اسپانیا که با وجود اختلافات عمیق در کنار هم قهرمانی را جشن گرفتند به گونه ایکه آن حرکت غیر منطقی و بی دلیل پویول و ژاوی – یعنی دور افتخار با پرچم ایالت کاتالان و نه اسپانیا – را کم رنگ کرد.

پایان جام جهانی همواره برایم با غربت و حسرت همراه بوده است.تا چند روز احساس می کنم چیزی را گم کرده ام.اما  تنها کاری که می توان کرد صبر تا 4 سال بعد برای ضیافتی دیگر است.

راستی یادم رفت که من طرفدار ایتالیا هستم .دم اسپانیا گرم ولی من تیمم را عوض نمی کنم. به امید پیروزی ایتالیای نازنین بر بهترین تیم جهان . ویوا ایتالیا!!

ویوا ایتالیا !

تیم ملی ایتالیا با نمایشی نا امید کننده از دور مسابقات جام جهانی 2010 حذف شد. بعنوان یک طرفدار اعتراف می کنم که این اتفاق برایم ناراحت کننده ترین رخداد جام جهانی است.

26 سال پیش یعنی زمانی که فقط هشت سال داشتم وقتی که داشتم مجله دانستنیهای پدرم را – که آن زمان یکی از پرطرفدارترین مجله های ایران بود و سالها بعد در اواخر دهه هفتاد توقیف شد – ورق می زدم  به صفحه ای رسیدم که برای من کودک کلاس دوم ابتدایی تنها صفحه جالب توجه در مجله وزین دانستنیها بود.تصویری بزرگ از تیم ملی ایتالیا و یکی از بهترین بازیکنان آن زمان این تیم یعنی کلودیو جنتیله. آنها یکسال قبل از این در جام جهانی 1982 اسپانیا قهرمان جهان شده بودند و مجله دانستنیها در آن شماره شرح مفصلی از بازیها  و بازیکنان این تیم منتشر کرده بود.نمی دانم نویسنده آن مقاله جذاب چه کسی بود اما این را می دانم که همان مقاله مرا عاشق ایتالیا کرد.من که با خواندن آن مقاله اسامی همه بازیکنان ایتالیا را یاد گرفته بودم برای دیدن بازی آنها در تلویزیون لحظه شماری می کردم .آنها که هم سن وسال من هستند می دانند که آن زمان هفته ای یک بار یکشنبه شبها برنامه ورزش و مردم پخش می شد و شاید در پایان برنامه چند دقیقه فوتبال پخش می کرد.آن موقع خبری از این همه پخش زنده فوتبال نبود . و من گاهی هفته ها آرزو به دل می ماندم تا شاید چند دقیقه ای بازی تیم ایتالیا راببینم.

جام جهانی 1986 مکزیک تلویزیون ایران بیشتر بازیها را با چند ساعت تأخیر پخش می کرد.ایتالیا قهرمان جهان و بدون پائولو روسی آقای گل دوره قبل وارد جام شد.از آن جا بود که فهمیدم ایتالیا همیشه تورنمنتها را بد شروع می کند.مساوی یک بر یک مقابل بلغارستان و آرژانتین مارادونا و برد سخت 3 بر 2 در برابر کره جنوبی اگر چه ایتالیا را به دور دوم برد اما نگرانی ها همچنان ادامه داشت. در بازی یک هشتم نهایی ایتالیا با فرانسه و میشل پلاتینی که دو سال قبل قهرمان اروپا شده بودند روبرو شد و در یک بازی ناامید کننده دو بر صفر باخت و از مسابقات حذف شد.این اولین بار بود که احساس تلخ یک طرفدار را از حذف تیم محبوبش درک می کردم.

سال 1990 سالی که ایتالیا میزبان جام جهانی بود؛ سال ظهور ستاره ای به نام روبرتو باجو، سال درخشش بازیکن ناشناخته ای به نام سالواتوره اسکیلاچی و آقای گل شدن او و سالی  که برای اولین بار همه بازیها مستقیم از تلویزیون پخش شد.ایتالیا با اقتدار تا نیمه نهایی صعود کرد و آنجا بود که در یک بازی ماراتن گونه در ضربانت پنالتی بازی را به آرژانتین باخت و در نهایت سوم شد.بازهم حسرت!

سال 1994 در جام جهانی آمریکا ایتالیا بازهم بد شروع کرد و بازهم در بعضی بازیها مثل بازی با نیجریه و اتریش وقتی بازی را برد که طرفداران جان به لب شده و ضربان قلبشان روی 200 بود.اما ایتالیا بازهم با درخشش باجو بالا رفت و در فینال در ضربات پنالتی این بار با اشتباه باجو به برزیل باخت و نایب قهرمان شد.بازهم حسرت!

سال 98 جام جهانی در فرانسه برگزار می شد و ایتالیا با وجود بازیهای قابل قبول در دیدار یک چهارم نهایی باز هم درضربات پنالتی بازی را به فرانسه میزبان و قهرمان آن دوره باخت و حذف شد.بازهم حسرت!

سال 2002 جام جهانی در کره جنوبی و ژاپن برگزار می شد. ایتالیا از بد حادثه در یک هشتم نهایی با کره جنوبی روبرو شد و در یک بازی ناعادلانه و با نا داوری بازی را به کره جنوبی باخت و حذف شد.بازهم حسرت!

اما… جام جهانی 2006 آلمان با حسرت همراه نبود و بالاخره من شاهد قهرمانی تیم محبوبم در معتبرترین تورنمنت فوتبال جهان بودم.لاجوردی پوشان ایتالیا آن سال بهترینها را داشتند.مارچلو لیپی بهترین مربی آن زمان جهان با کارنامه ای فوق درخشان در یوونتوس، بوفون بهترین دروازه بان آن موقع جهان و کاناوارو بهترین مدافع وسط جهان همراه با یک دوجین بازیکن درجه یک دنیا مانند پیرلو ، توتی ، گتوسو ، دل پیرو و تونی تیم ایده آلی را تشکیل دادند و در نهایت توانستند فرانسه را درفینال شکست دهند و جام قهرمانی را با افتخار بالای سر ببرند.

جام جهانی آفریقای جنوبی اما داستان دیگری داشت .ایتالیا تقریباً با ترکیبی مشابه دوره قبل آمد اما چهار سال پیرتر و خسته تر! آنها ضعیف بودند و نا امید کننده.ولی شایسته تحقیر نبودند آنها بهترین بازی خود را در سی دقیقه پایانی بازی اسلواکی ارائه دادند و چنان آتشی به پا کردند که نتیجه آن چهار گل بود که دو تای آن به ناحق توسط داوران قبول نشد.اما این سی دقیقه هم خیلی کم بود و هم خیلی دیر!! پیرلو مصدوم که در حوالی دقیقه شصت به بازی آمد قرار بود نقش یک ناجی را بازی کند .اما ضعف دفاعی ایتالیا که باورنکردنی بود مانع از این شد که تلاشهای او به نتیجه دلخواه برسد وایتالیا نه تنها حذف بلکه در گروه خود چهارم شد.این بدترین و دردناکترین نتیجه ای بود که از ایتالیا دیده بودم.

ایتالیا طرفدارن بسیار زیادی در ایران و جهان دارد.اما از معدود تیمهایی است که دشمنان بسیاری هم دارد.شما ممکن است طرفدار یک تیم نباشید اما از شکست و حذف آن تیم هم خوشحال نشوید و موضوع برایتان  بی تفاوت باشد.اما ایتالیا تیمی است که بسیاری از افراد در سراسر جهان در آرزوی شکست و حذف آن هستند و هرچه این شکست سنگین تر باشد برای آنها دلچسب تر است . شکست و نمایش ضعیف ایتالیا در جام جهانی 2010 بسیاری را خوشحال کرد.اما همانطور که برای خیل بیشمار طرفداران آتزوری جام بدون ایتالیا و رنگ لاجوردی  لطفی ندارد به نظر من برای دشمنان ایتالیا هم جام لذت کمتری خواهد داشت .آنها بعد از این چیزی برای دست انداختن و مسخره کردن ندارند!!

به هر روی قرار نیست یک تیم همیشه و هر دوره قهرمان جهان شود.ایتالیا دوباره از زیر  ویرانه این شکست  سر بلند خواهد کرد و به روزهای اقتدار باز خواهد گشت. ویوا ایتالیا!

خداحافظ آقای مجسمه!

وقتی که سال 2006 فرانسویها به فینال جام جهانی رفتند و در ضربات پنالتی به ایتالیا باختند فقط فدراسیون فوتبال فرانسه بود که فکر می کرد این نتیجه خوب یعنی نایب قهرمانی جهان کار ریموند دومنک سرمربی تیم است.درحالیکه حتی یک بچه که تازه به فوتبال علاقمند شده با دیدن بازیهای فرانسه در آن دوره می داند که فرانسه به دلیل درخشش زیدان تا فینال رفت.

دو سال بعد فرانسه بدون زیدان و بازهم با دومنک به یورو 2008 رفت و افتضاح به بار آورد.اما باز هم فدراسیون فرانسه در برابر سیل انتقادها از دومنک  حمایت احمقانه ای از او کرد . در مسابقات مقدماتی جام جهانی 2010 در واقع دومنک فرانسه را حذف کرد و این دستهای آلوده تیری آنری بود که ناجوانمردانه ایرلندی ها را حذف و فرانسه و دومنک را به آفریقای جنوبی برد.

اما این بار آقای مجسمه با آن چهره بی روح که انگار خونی در آن جریان ندارد چنان آبرویی از فرانسه برد که تا چند سال این تیم از زیر بار آن نمی تواند کمر راست کند. یک تساوی و دو باخت در برابر مکزیک و آفریقای جنوبی و حذف از مرحله مقدماتی نتیجه وحشتناکی برای آنهاست.دومنک مثال بارز کوتوله ای است که به جایگاهی فراتر از شایستگی خود رسیده است.او در کنار زمین با آن عینک با کلاس و آن موهای آشفته جو گندمی آنطور به بازی نگاه می کرد که انگار هر لحظه می تواند با یک تعویض درخشان و یا یک تغییر تاکتیک بازی را به نفع تیمش تغییر دهد.اما او هیچ دانشی نداشت و در پشت نگاه به ظاهر متفکرش هیچ چیزی نبود.

من طرفدار فرانسه نیستم .اما این تیم را نامدارانی چون پلاتینی و زیدان در جهان به اوج رسانده اند و اینچنین لگدمال شدن میراث آنها دردناک است.

ووووزلا ! (Vuvuzela)

ووووزلا یک شیپور پلاستیکی است که توسط تماشاگران فوتبال در آفریقای جنوبی مورد استفاده قرار می گیرد.استفاده از آن در  چند روز اخیر که جام جهانی در آفریقای جنوبی شروع شده است به اوج رسیده است. صدای کرکننده و ممتد ووووزلا به ویژه برای کسانی که به  آن عادت ندارند مانند بازیکنان تیمهای حاضر در جام جهانی اعصاب خردکن شده است. بعضی از بازیکنان از اینکه نمی توانند با این سرو صدای زیاد در طول بازی صدای همبازیها و مربی خود را بشنوند به شدت شاکی هستند. صدای ووووزلا از حوالی شش صبح تا پاسی از نیمه شب در شهرهای آفریقای جنوبی شنیده می شود و خواب بسیاری از بازیکنان و خبرنگاران را به هم ریخته است.

شدت صدای ووووزلا 127 دسی بل است که استفاده ممتد از آن بدون محافظ مخصوص صد در صد باعث آسیب دائمی شنوایی می شود. جالب است بدانید که صدای اره برقی حدود 100 دسی بل است و صدای ووووزلا تنها با صدای موتور هواپیما قابل مقایسه است. علاوه بر آسیب شنوایی ابتلا به سرماخوردگی و آنفلوآنزا و شیوع آن از دیگر نگرانی هایی است که استفاده از ووووزلا با خود همراه دارد.

به دلایل فوق بسیاری از تیمها و خبرنگاران از فیفا خواسته اند که استفاده از ووووزلا را در مسابقات ممنوع یا محدود کند.اما ساعاتی پیش سپ بلاتر رئیس فیفا در توئیتر خود نوشت : ” من نمی توانم ممنوعیت موسیقی سنتی یک کشور را تصور کنم . آیا شما دوست دارید فیفا موسیقی سنتی کشورتان را ممنوع کند؟ من همواره گفته ام که آفریقا ریتم متفاوت و صدایی متفاوت دارد. ” به نظر می رسد که بلاتر با این جملات آب پاکی را روی دست مخالفان ووووزلا ریخته است.

بزرگترین اشتباه روزهای نخست جام جهانی و اخبار پشت پرده !

رابرت گرین دروازه بان تیم ملی انگلستان در اولین بازی این تیم درجام جهانی در برابر آمریکا یک اشتباه بزرگ مرتکب شد و باعث شد شاگردان دون فابیو کاپلو برد را با مساوی تعویض کنند.این صحنه تاکنون بزگترین اشتباه یک بازیکن در جام جهانی  آفریقای جنوبی بوده است.بسیاری به دنبال دلیل این اشتباه هستند.برخی وضعیت توپ جام جهانی که پس از شوت سرعت و چرخش زیادی به خود می گیرد را عامل آن می دانند و بعضی هم ووووزلا را یعنی همان شیپورهای معروفی که باعث عدم تمرکز بازیکنان در زمین می شوند.اما فابیو کاپلو از کنار این اشتباه به راحتی گذشت و آن را به ماهیت فوتبال و غیر قابل پیش بینی بودن آن نسبت داد.

اما… امروز برخی از خبرگزازاری ها و سایتهای انگلیسی مانند دیلی میل و میرور ریپورت گزارش دادند که رابرت گرین چند روز قبل از آغاز جام جهانی از الیزابت مینت که یک مانکن 23 ساله بلوند است بعد از دو سال عشق و عاشقی جدا شده است و این قضیه را عاملی برای به هم ریختگی روحی او و در نتیجه این اشتباه بزرگ می دانند.اما در نظرسنجی که سایت هافینگتون پست از کاربران خود در این مورد انجام داده است بیش از 75 درصد کاربران این دو موضوع را بی ربط دانسته اند.

الیزابت مینت

فوتبال ایرانی

رقابتهای این فصل فوتبال باشگاههای ایران با قهرمانی سپاهان در لیگ برتر و پرسپولیس در جام حذفی به پایان رسید. ذوب آهن مثل پارسال نایب قهرمان لیگ شد و استقلال که قهرمان فصل قبل بود  در هر سه جام داخلی و آسیایی به موفقیت قابل توجهی دست نیافت.

امیر قلعه نوعی اولین مربی است که در دو سال پیاپی آنهم با دو تیم مختلف قهرمان لیگ شده است و اگر چه من نسبت به او موضع منفی دارم اما به هر حال باید به توانایی او در زمینه مربی گری البته فقط در سطح مسابقات لیگ داخلی ایران اعتراف کنم.

علی دایی پرسپولیس را از نیمه های فصل تحویل گرفت و با وجود اینکه دخالتی در انتخاب بازیکنان تیمش نداشت اما توانست قهرمانی جام حذفی را به دست بیاورد. البته پتانسیل پرسپولیس در این فصل بالا نبود و شاید کسب قهرمانی جام حذفی هم برای آنها دور از ذهن بود جایگاه واقعی آنها همانی بود که در لیگ اتفاق افتاد یعنی چهارمی لیگ. البته اگر نگوییم استیل آذین هم می توانست بالاتر از پرسپولیس قرار بگیرد. اما علی دایی بازهم با اراده و همیتی که به تیمش تزریق کرد توانست با همین تیم نیم بند یکی از دو جام قهرمانی امسال را برای هواداران کسب کند . اما باید بگویم بعنوان یک پرسپولیسی این آن تیمی نبود که ما هواداران به آن افتخار کنیم .اگر دایی در انتخاب مهره ها برای فصل بعد دقت کافی نکند بازهم همین وضعیت ادامه خواهد داشت.

اما خنده دار ترین  تصویر این فصل همانا مراسم اهدا جام به پرسپولیس بود. مراسمی عجیب و مضحک! در حالی که کاشانی کم مانده بود زیر دست و پا له شود و در آتش بسوزد! کریم باقری فقط یک ثانیه جام را لمس کرد ! و طبق معمول تعدادی هوادار -که نمی دانم چرا نارنجی پوش ! بودند- با جام قهرمانی دور افتخار زدند و عکس گرفتند.معلوم نیست ما کی می خواهیم برگزاری مراسم اهدا جام را یاد بگیریم !

اما بهترینهای فصل از نظر من :

بهترین تیم : ذوب آهن

بهترین مربی : امیر قلعه نوعی !

بهترین بازیکن :علی کریمی

در اینجا باید از یک تیم نام ببرم که رکورد عجیبی در فوتبال ایران وجهان از خود به جا گذاشت. سی و چهار بازی بدون دریافت حتی یک کارت قرمز : شاهین بوشهر

شاهین علاوه بر این توانست با مربیگری پیرترین مربی تاریخ لیگ یعنی محمود یاوری مقام سیزدهم لیگ را به دست آورد که برای تیمی که اولین فصل حضور در لیگ برتر را تجربه می کرد بسیار ارزنده است.